7/11/2009 - “Sosyal Zaman Öldürgeci”

Bu “Farm Ville” çılgınlıklarına İnanmıyorum ya!..Facee Book hesabımda diğer arkadaşların oyun resimlerini gördüğümde, önce mimari tasarım, grafik vb. bir şey zannetmiştim..Meğerse oyunmuş! Girdim araştırdım netten ve acaip şeyler öğrendim, ağlasam mı, gülsem mi bilemedim..

Çocuk da değil bunlar ya, koca koca hem de kariyer sahibi adamlar, kadınlar. Çılgınca bir oyuna kaptırmışlar kendilerini, tiryakilik gibi.. Üzüldüm doğrusu.

Yarın hesaba çekileceklerimizin ilklerinden olan “bu zamanların” hesabı nasıl verilecek ki? Hatırlarsanız daha önce de yazmıştım bu zaman mes’elesini;

http://www.sanliurfa.com/author_article_detail.php?article_id=1652

Gerçekten üzücü..Bu oyunla günlük hayatını; "ekimden önce", "hasadı beklerken", "hasattan sonra" diye bölen ve işlerini, toplantı ve randevularını buna göre düzenleyenler,

Telefon konuşmalarında, ev sohbetlerinde, sanal çiftliklerindeki ördeklerden, para getirecek ürünlerden, kaybolmuş kedilerden, ağaçlarının dekorasyonundan söz eden, sohbeti de, muhabbeti de, reeli de bitiren insanlar varmış artık bu dünyada!!

Hayatının 1 numarası yapmış kimisi..Rüyalarında bile sanal çifliklerini görüyorlarmış! Pirinç ekip, yumurta toplayanlar! Yakınlarına, dostlarına reelde yüz vermeyip,  sanal çiftliklerinde komşularına hediye yollayanlar subhanAllah..

“Çileklerim boynunu büktü” diye uykusu kaçanlar! “Domateslerim çürüyecek”, “hasad zamanı” diye randevularına gitmeyenler! Daha neler neler!

Her gün milyonlarca kişi ineklerini sağıp,  koyunlarının yününü topluyormuş, domates yetiştiriyor, hasad yapıyor, meyve-sebze topluyor, çilek ekiyor, bir ev almak için (!)var gücüyle çalışıyor, ağaç ekiyormuş!.

Hatta öyle ki tutkunları, gece yarısı alarm kurup uyanarak, ürünlerini topluyor, işyerlerinde en yoğun saatlerde bile sanal çiftliklerindeki ağaçları ve hayvanlarıyla ilgileniyorlarmış.

Ne do gribi aşısı, ne uranyum, ne memleket mes’eleleri..Varsa yoksa çiftlikler, ekim, dikim, hasat! Rüya mı ne bu ya!?

Bir değirmendir zaman; Kıymetini bilmeyenleri, öğütür.

İnsanın içinde bir “adanma” ruhu gizli, tapınma eğilimi;

Kul-köle olma, adanış..

Vahhab olan O Rabbimiz yaradılışta her “öz”e koymuş bunu..

Ama tayin etmemiş yönünü..

Seçimi insana bırakmış ki hesap âdil olsun..

Adildir O, hem Hâkim, her işi hikmetli..

Seçeceksin, seçtiğin kaderin olacak,

Ve özne “sen” olduğundan “hesap faturası” da, “sana” çıkarılacak haliyle..

“İzm”ler bunu, “adanış meylini” iyi anlamışlar ve o taraftan sürekli vuruyorlar!

Zaaflar biliniyor ve bunu kendi menfaatleri doğrultusunda kullanıyorlar hep!

Hep yeni “idol”ler çıkarıyorlar gençlerin önüne..

Bilinçsizce tüketme kültürü(!) ; Eşyayı, kendini, değerleri ve zamanı..

Hiçleştirme..

Ve mutsuz insanlar, daha doğrusu yığınlar!

Dikkat ettiniz değil mi;

Yaradan’a çevirdiğinde “öz”ünün yönünü,

Kul olduğunda yani, sultan oluyorsun da,

Yaradan’dan çevirdiğinde; eşyaya, “idol”lere vs.

Hiç oluyorsun!

Kendini bile-isteye hiçleyen bu insan;

Ne kadar da zayıf !

Ne kadar da aciz!

Ne kadar da zavallı!

Halbuki bilse, kendini tanısa o zaman çözülecek düğüm..

Kendini bilecek..

Rabbini bilecek..

Kul olacak ilkin, sonra sultan.

Efendim, hep derim ya gönül asla boşluk kabul etmiyor! Etmez!

Sen gönlünü Hakk ile doldurmazsan, şeytanın askerleri işgal edecek!

Sen sabah vakti kalkıp, kılmakla emrolunduğun 2 rekat namazı kılmazsan,

Kafa ve yüreğini işgal edenler, sana hükmedenler işte böyle!

Sabahın köründe alarm kurdurtup sana çilek toplatırlar!..

Ya Rab yüreklerimizi seninle doldur ki ağyara yer kalmasın!

Topla bizi ya Rabbi!

Elimizi, dilimizi, gözümüzü, kulağımızı, aklımızı, hayalimizi, topla yüreklerimizi ne olur..Vakittir dua olsun çağa karşı, hala diri kalan bir yürek yarımızdan, amin

Muhabbetle efendim

Ayşe Reşad

Not1: Efendim, ortadaki "Diyaloglar ve "Ne dediler" kısmı, arama motorlarından, diğerleri bana aittir.

31/10/2009 - D-ü-ş-ü-n-ü-y-o-r-u-m

Bir anne çocuğunu cezalandırmak için kapı dışına bırakıyor..Çocuk orada ağlıyor sızlıyor ısrarla hiç vazgeçmeden sürekli, sürekli çalıyor kapıyı..

En sonunda ceza bitiyor, kapı açılıyor ve mutlulukla annesinin boynuna sarılıyor çocuk :)

Şunları çağrıştırdı bana; Bizler de, bazen bir halt ederiz, başımıza bir musibet gelir..


Hani nasıl bir çoban, tam uçurumun kenarına gelen koyunları düşüp telef olmasın diye, vurur onlara ki dönsünler..

Musibet o vurmadır, ceza da aslında kucağa bir çağrıdır, bu manasıyla nimet..

Aynen bunun gibi bazen kapı dışına atılırız..

Daha doğrusu nefsimizin çakırkeyfliğine uyarak, biz atarız kendimizi, O’nun rahmet dairesinden dışarı.

Çünkü O’nun rahmetini celbedecek elektromanyetik çekim yoktur artık bizde..

Bile isteye zulmederiz yani nefslerimize.

Ama tevbede ısrar, kapı önünden hiç ayrılmamak, O'nu memnun etmek suretiyle açılır kapılar yeniden ve huzura kabul ediliriz..

"Kul tevbe ettiğinde Allah'ın sevinci, çölde devesini kaybedip bulan adamın sevinci gibidir"

Ya Afuv! Ya Ğaffar! Ya Tevvab!

Uzaklaştırılır insan bazen, inanırım..

Hani insan bazen ibadet edemediğinden yakınır ya?.."Namaz kılamıyorum", "dua etmek içimden gelmiyor hiç" "camiye gidemiyorum" gibi..

İşte belki de o zamanlar özellikle uzaklaştırılıyoruz! Nasip olmuyor..

Bizde yarar bir şey göremiyor Rahman ve çağırmıyor bizi huzuruna..

Dua gibi..Hani bazen nasıl da huşu ile ederiz, duadan nasibi olan isimler gelir aklımıza hemen zikrederiz. Ama bazen de dua edemeyiz hiç. Ettirilmeyiz!

Yoksunluğumuz yoksulluğumuzdandır..

Bizde O’na yarar bir amel yoksa, yoksuluz demektir.

Bizde Rahman'ı- Rahmeti çeken kocaman bir mıktanıs olsa mesela :) O'na yarar, O'nu memnun edecek niyet ve ameller yani..

O zaman, O da bize rahmet nazarıyla bakacak ve açacak kilitlerimizi tek tek..

"İnanıp salih ameller işleyenler için Rahmân, (gönüllere) bir sevgi koyacaktır."

Bir kul Allah ile arasını düzeltirse,
O'na daim yaklaşmak için çırpınırsa..
O'nun yasakladıklarından sakınırsa,

Sırf O'nunla arası bozulmasın diye, O'nu incitmemek için, takvasından bunları yaparsa..

Sonra, “diğer insanlara nasıl yardım edebilirim” “onları nasıl mutlu edebilirim” diye çırpınır, bunu da Allah için yaparsa..

İşte o zaman Allah bu kulu sever ve o kulun gören gözü, duyan kulağı, tutan eli olur..

Ne demek bu?

Allah ahlakıyla ahlaklanmak demek.

Allah'ın tüm esmasının insanda tecelli etmesi demek, yani esmaulhusnaya ayna olması..

İşte o zaman Allahu Teala, bu kulu sever, ve meleklere de der ki; " sevin bunu"

Sonra melekler de insanlara; "sevin" derler..

Yer ve gök halkınca "Sevgili" olur o kul..

Ya Veduuuuud!..

Rabbim sesini duyar ve cevap verir..

Sadece dillendirilen duaları değil, kalpten-akıldan geçenleri de..

Duyar ânında, merhamet eder ve cevap verir.

Şaşar kalırsın ve; “Ama ben sadece düşünmüştüm, isteğimi dillendirmemiştim bile..” dersin..

O Vedud'tur.. Vahhab'tır..

Şasma O'nun emrine..Sadece tevekkül et ve teslim ol.

Hasbiyallahu lailahe illahu aleyhi tevekkeltu ve huve Rabbularşilazim

 

İnsanın kendine yaptığı en büyük zulümdür affetmemek..

Hem de yolları tıkar..

“Kullandığımız ölçüyle ölçüleceğiz” ya, o anlamda tıkaçtır, öteler adına..

Affetmek, bir iç muhasebeyle, içe dönüşle mümkün ancak..

Zor çünkü, biraz alıştırma yapmak lazım.. Kendimden biliyorum oluyor ama, yeter ki isteyin..

Başınıza bir şey geldiğinde, biri size söz söylediğinde ya da ne bileyim haksızlık vb. yapıldığında ne kadar acı olursa olsun hemen içinize dönün ve sorun:

Ben ne halt ettim ki bunu başıma musallat ettin ya Rab?

Ey nefsim cevap ver ne yaptın!? Ya da ne yapmadın?!

Sonra bakın, mutlaka bulacaksınız, bir yerlerde zinciri kırdınız..

Öyle bir şey yaptınız ki –emre itaatsizlik ya da O’na hoş gelmeyen bir şey mesela-

Böyle olunca insan kolay affediyor, hem de muhasebe ettiğinden yüreği hep diri oluyor çağa karşı ;)

Haa ama, karşıdan insanlar belki diyeceklerdir; “Şuna bakın ya nasıl da onursuz, gurursuz” vs.. olabilir, bırakın desinler..

Madem “Kullandığımız ölçüyle ölçüleceğiz” kulak asmayın hiç kimseye,

Siz Allah'ın onursuzu olun!

 
Cuma Suresi 9 ve 11. ayetler-İniş Sebepleri:

 
http://groups.yahoo.com/group/fethimiz/message/19908  

 Annem rahmetli cuma günü namaz vaktinde kesinlikle iş yaptırmazdı, ibadet, tesbih vb. meşgul olunsun isterdi..

Hatta Kur'an okunmasa, namaz kılınmasa bile, illa ki de ev işlerini o saatte yapanlara, ev süpürenlere falan çok kızardı..

Demek ki eskiler biliyorlardı, ilimleri olmasa dahi..

Tabii cuma içindeki o duaların kabul olduğu icabet saati de var.

Bir de şu var, yukarıdaki ayetleri –Cuma 9 ve 11- okuyup; "Haa tamam, bu sadece cuma namazı için, hem de alışveriş hakkında" dememek lazım..

Diğer vakitlere de şamildir diye yüreğime düşüyor hep..

Ezanı duyunca hiç umursamadan elindeki işine devam edenler..

Ezanı duyunca izlediği tv dizisinden baş kaldırmayanlar..

Ezanı duyunca hiç duymamış gibi kulak ve yürek tıkayanlar..

Anne-babası ya da iş yerinde patronu, ya da sevdiği çağırınca el pençe divan duranlar hergün 5 vakit minarelerden okunan:

"Beni Unutma"
"Haydi huzura"
"Haydi kurtuluşa" çağrısını neden umursamazlar?

Neden umursamıyoruz?!

O vakitler bilelim ki Rabbin bizi kucağına çağırdığı vakitlerdir, gafil olmayalım ve o an ki amellerimize "Allah için"lik katalım daima..

Muhabbetle efendim

Ayşe Reşad

28/10/2009 - Zikir, dâim O'nda-O'nunla olmaktır

28/10/2009 - Sevgili’den Gelen Her şey Tatlıdır

Bir gün Lokman’ın Efendisine hediye olarak bir karpuz getirdiler. Hizmetçiye “ git, oğlum Lokman’ı çağır” dedi Lokman gelince Efendisi, karpuzu kesip ona bir dilim verdi.

Lokman o dilimi bal gibi, şeker gibi yedi. Hem de öyle lezzetle yedi ki Lokman’ın efendisi, ikinci dilimi de kesip sundu. Böyle, böyle karpuzu tekmil yedi; Yalnız bir dilim kaldı.

Efendisi “ Bunu da ben yiyeyim; bir bakayım, nasıl şey, herhalde tatlı bir karpuz” dedi .

Çünkü Lokman, öyle lezzetle, öyle zevkle, öyle iştahlı yiyordu ki görenlerin de iştahı geliyordu.

 Efendisi o dilimi yer yemez karpuzun acılığından ağzını bir ateştir sardı, dili uçukladı, boğazı yandı. Bir eyyam acılığından adeta kendisini kaybetti.

Sonra Efendisi:

-A benim Cânım, böyle bir zehri nasıl oldu da tatlı tatlı yedin,

Böyle bir kahrı nasıl oldu da lütuf saydın?

Bu ne sabır? Neden böyle sabrettin?

Sanki canına kastın var? Niye bir şey söylemedin, niye biraz sabret şimdi yiyemem demedin?” dedi.

Lokman dedi ki:

“ Senin nimetler bağışlayan elinden o kadar rızıklandım ki utancımdan adeta iki kat olmuşumdur.

Ey marifet sahibi! Elinle sunduğun bir şeye “bu acıdır” demeğe utandım.

Çünkü vücudumun bütün cüzleri senin nimetlerinden meydana geldi.

Ben senin dânene, tuzağına gark olmuştum;

Bu kadarcık bir acıya dayanamaz, feryad edersem vücudumun bütün cüzleri hak ile yeksan olsun!

Şekerler bağışlayan elinin lezzeti bu karpuzdaki acılığı hiç bırakır mı?

Sevgiden bakırlar altın kesilir.

Sevgiden tortulu, bulanık sular arı duru bir hale gelir, sevgiden dertler şifa bulur.

Sevgiden ölü dirilir, sevgiden padişahlar kul olur.

Mesnevi’den

Geniş İçerik İçin;

http://www.webamca.com/Mesnevi.asp?MesneviID=37&Page=devam

28/10/2009 - Ölmeyen bir sevgiliye âşık ol..

Sen kamışsın, ucunu kesmezsen küt diye kalır.

Nefis yongasını da atacaksın ki o zaman;

“Ben o kudsi ruhun elindeki kamışım.İmzamı ha atmışım ha atmamışım.” NFK

Kendi nefsini sıfırlayacaksın ki; O sende ne melodiler çıkaracak, ne melodiler çıkaracak.

Allah’a bir ney olmamız lâzım. Allah’ın mânâsı bizden nasıl yansıyacak?Ama biz nefsimizi kütük gibi kendimizden yok etmediğimiz takdirde manâ çıkmıyor.

Allah da böyle diyor: Sen kendini sıfırla ki ben sana ikram edeyim.

Ama sen, "Bende var,sağol" diyorsun oldu mu?

Nasıl ikram etsin ki sana?

Kerem sahibi karşı tarafta bir fakirlik görecek ki sana ikram etsin.

Adam zaten her tarafı altınlarla kaplanmış, hiç aczini belli etmiyor.
Hiç acz ve fakrını belli etmiyor. Sen,ona ne hediye etmek isteyebilirsin ki?

Kemal Ayyıldız

Hazret-i Musa aleyhisselam Tur'daki duasinda der ki :

- Rabb'im, sen kullarindan ne zaman razi olursun bildir de, ben de kullarina bildireyim. Onlar da senin razi olacagin sekilde dusuncelerini duzeltsinler.

Soyle buyurur Rabb'imiz :

- Kullarim benden ne zaman razi olurlarsa, ben de onlardan o zaman razi olurum!..

DERTLİ BİRİ, ağlayıp inlemekteydi.  Oradan geçmekte olan Şiblî, adamın halini görüp ağlayışının sebebini sordu. Adam dedi ki:

“Şeyhim! Bir sevgilim vardı. Güzelliği canıma can katıyor, ömrümü arttırıyordu. Öldü. Ben de derdinden ölüyorum. Yasıyla gözüme âlem kara görünmede.”

Şiblî dedi ki:

“Mademki gönlün bu yüzden perişan, bu yüzden kendinden geçmişsin, neden boyuna yaslanıyor, ağlayıp duruyorsun? Yeniden bir sevgili tut. Fakat bu sefer ölmeyen bir sevgiliye âşık ol da, derdiyle böyle ağlayıp inleyerek ölmeyesin!”

İsmail Örgen

Yalniz Biri iste; baskalari istenmeye degmiyor.

Biri cagir; baskalari imdada gelmiyor.

Biri talep et; baskalari layik degiller.

Biri gor; baskalari her vakit gorunmuyorlar, zeval perdesinde saklaniyorlar.

Biri bil; marifetine yardim etmeyen baska bilmekler faydasizdir.

Biri soyle; Ona ait olmayan sozler malayani sayilabilir."


Ey nefsim! Kalbim gibi agla ve bagir ve de ki:

Faniyim, fani olani istemem.
Acizim, aciz olani istemem.
Ruhumu Rahmân'a teslim eyledim; gayr istemem.
İsterim, fakat bir yâr-ı bâki isterim.
Zerreyim, fakat bir şems-i sermed isterim.
Hiç ender hiçim, fakat bu mevcudatı umumen isterim....`

28/10/2009 - Beyaz renk kir götürmez..

28/10/2009 - Daî

Sesime cevap veren Sensin.

Yakarışıma ses veren Sensin.

Çağrıma karşılık veren Sensin.

Dileklerimi önemseyen Sensin.

Dualarımı işiten Sensin.

Yokluğum en güzel duamdır; varlığımı Sana dua eyle.

Suskunluğum en keskin sözümdür; sözümü Sana dair eyle.

Kırık kalbim en iyi yanım; kalbimi Sana yâr eyle.

 Senai Demirci

28/10/2009 - Ey Hiç Darılmayanım!..

Ey beni en en çok sevenim..
Ey beni en en çok kollayıp-gözetenim..
Ey sesimi hep duyanım! Yaralarımı saranım..
Eyy hiç darılmayanım! Çağırınca koşarak gelenim!

Ey bana benden yakınım! Ey beni en çok bilenim!
Ey en çirkinimden sonra bile “gel” diyenim!
Eyy! Dünya terketse, hiç terketmeyenim!

Ey en en vefalım..Ey Sevgili, en sevgili! Meded!..

Ahh.. Ey kadrini hiç bilemediğim!
Ahh.. Ey nefsimin ilk şahlanışında bir kenara ittiğim..
Ahh.. Ey “Sendeyim” deyip, ülfetlerde kaybettiğim!
Ahh.. Ey “Yalnız Sana..” deyip, gayrısına kulluk ettiğim..

Ahh Sevgili! En en Sevgili..
Ahh ya Vedud! Ya Rahim! Ya Sabur...
Ahh ya Tevvab! Ya Afuvv..
Ahh ya Rabbi! Ahh Allah’ım Af Allah’ım!
Tut sana müştak yüreğimi, affet beni....

Ayşe Reşad

28/10/2009 - Paradigmalar

28/10/2009 - En güzel aşk hikayesi

Dünyanın, yaşanmış en güzel aşk hikayesi bu..

Ne Leyla diyeceğim size ne de Mecnun, Ferhad, Romeo vs. vs..

En güzel aşk hikayesi Efendimiz salallahu aleyhi ve sellem ile Hatice Validemiz'in hikayesidir..

Sanır mısınız ki Leyla ile Mecnun evlenseydi, ya da diğerleri, aşkları dillere destan ölür, günümüze kadar ulaşırdı?

Hayır tabii ki!

Belki bir kaç sene sonra bitecekti.. Yaşanmadığından, kavuşulmadığından hep bunlar

Ama siz bir bakın Efendimiz’le, Hatice Validemiz'in aşkına ALLAH için!

Bu, yaşanmış hem de uzun yıllar boyu yaşanmış bir aşk..

Ahla kıssat hub fil âlem.

Mekke fethinin ilk günü, o karışıklık, o heyecan esnasında Efendimiz yaşlı bir hanımla karşılasıyor..

O'nun yanına gelmesini önlemek isteyenlere "Bırakın" diyor gelsin..

Sırtından abâyasını çıkarıp, hanımın altına seriyor ve birlikte oturup 1 saat kadar sohbet ediyorlar..

Âişe Validemiz merak ediyor ve sonrasında;

"Kimdi O? Neler konuştunuz?" soruyor..

Cevaba bakar mısınız;

" O, Hatice'nin arkadaşı idi, eski günleri yâd ettik"

Hatice Validemiz vefat etmiş, aradan yıllar geçmiş, vefayı, sevgiyi, özlemi görüyor musunuz?

Ve o hengâmede!..

Ve Hatice Validemiz'e bakın;

Yaşı 55.. Efendimiz o sıra Hira Mağarasında, nübüvvetten evvel ibadette..

Her gün O en sevgili'ye yiyecek taşıyor!

Her gün gidiyor ve O'nunla biraz oturuyor..

Hira Mağarasını bilir misiniz siz?

Ne kadar yüksektir ve çıkması ne kadar zordur?

Bugün gençler bile çıkarken ter içinde kalırlar, çok yorulurlar..

Yaşı 55 Hatice Validemizin! ^

Ve her gün Habibini görmeye gidiyor!

Yine bakınız ki o asil hanıma, Efendimiz'den daha yaşlı olduğu içın O'na, üstüne evlenmesini teklif ediyor!

Düşünebiliyor musunuz?

O'nu öylesine seviyor ki, sadece O'nu mutlu edeceğini düşündüğü için "Evlen" diyor!

Ama O, reddediyor, asla O'nu incitmek istemiyor..

Hanım'a bakın! Ve sevgisine..

Yine ilk vahiy geldiğinde O'na nasıl destek olduğuna, yüreğini, malını, canını nasıl serdiğine bakın..

Ve Efendimiz'in yüreğindeki Hatice Validemiz’in yerini düşünün, çok hadislerde geçer..

Yine Validemiz'in vefatından çok uzun yıllar sonra kız kardeşi Hale, Efendimiz'in evine gelir ve kapıyı çalar..

Öylesine heyecanlanır ki O, kapıya koşar, eli ayağı dolaşır..

"Neden" derler..

"Hatice'nin çalışı bu" buyururlar..Ve ardından; "Sanırım Hâle'dır gelen" derler..

En güzel Aşk hikayesi budur!

Yaşanmış ama eskimemiş, yepyenidir..

Sallallâhu aleyhi ve sellem..

Bizlerin muhterem Validemiz'den alacağı çok dersler var..

O'na, Onlar'a benzeyenlere selam olsun..

Ayşe Reşad

Buhari ve Muslim'de, Aişe Validemiz'in radıyallâhu anha şöyle dediği kayıtlıdır:

"Hiçbir kadını Hatice gibi kıskanmadım."

"Resulullah'ın kadınlarından hiç kimseyi Hatice gibi kıskanmadım; ben onu görmedim; Fakat Resulullah onu çok anardı; bunun üzerine ben de ona, 'Sanki dünyada Hatice'den başka kimse yok!' dedim.”