14/5/2008 - YALNIZın Halleri

E Hali: O’na!

Bütün yollar O’na çıkarken, nasıl varsın yolcu olmayan?

Bulanlar hep arayanlar, yola düşen-dert çekenler..

Hep Çağıranlar..

Ucuz değil nâiliyet!..

İ Hali: O’nu!

Göz dediğin O’nu görmeli..Yürekte O olmalı..

Bin güzelden yüz çevirip Bir Güzel’e Yâr olmalı..

El meşgûlu la yuşğal! Meşgul, meşgul edilmez!

De Hali; O’nda!

Her dem sağanak sağanak bin çeşit letâfetle iner O Latif yaradılmış üstüne..

Akletmiyorsa yürek, görmüyor-duymuyorsa..

O’nda olmayanı, O ne yapsın?

Lütfunu kesmeyişi, ancak merhametindendir!..

Den Hali: O’ndan!

Ötelerden kesintisiz canlı yayın yapılır her an!

Alıcın yoksa..

Bin verici olsa ne yazar?

Yalın Hali; YALNIZ!

Yürek “mesafeleriyle” hep geçer..

O’na..O’nu..O’nda..O’ndan..

Kalır hep TEK!

Yalnız ve Yüreksiz!

“Yalnız Allah ile olmayandır!”

Yalnız, hep yalnızdır; Burada da orada da!

Burada da..

Orada da..

Burada da..

Orada da..

Burada da..

Orada da..

.............

Hep YALNIZ ve YÜREKSİZ!

.............

11/5/2008 - "Anneler yeni uçurtmalar yapar"

11/5/2008 - Namaz 1 dir..

8/5/2008 - Ölümüne Bir Kara Sevda

“Analık nedir Annem?” derdim de anacığıma; “Ben ol da bil” derdi Mevlânaca..

Ben ol da bil!

“Sen” oldum annem bak!..

“Sen” oldum ve bildim neymiş bu işin yürekcesi..

Hani “Köpekler bile “ana” olmasın” derdin ya hep, o ızdıraplı yüreğinle, o engin şefkatinle..

Anlamazdık o zaman biz zamâneler..

“Zor kızım, çok zor analık” derdin ardından derin bir iç çekişle..

Zormuş anam..

Ana olmak “Hiç” ken “Hep” olmakmış meğer..Çoğalmakmış durmadan..

Dünyaya meydan okumak, mazi ve istikbâli sırtlamak, pervâsız bir gözü karalıkmış..

Zormuş Annem..Olduk, gördük, bildik bak..

Ana olmak meğer; Kor ateşlerde üşümesi, kara kışlarda buz kesmesiymiş yüreğin..

Hep; “Ben!” derken,

Artık; “O”, “İllâ O!” demesiymiş..

Hiç varmayacağı kapıları çalması, hiç ederek ömrünü, adanmasıymış..

Hiç kızmaması yüreğin, almayı hiç düşünmeden hep vermesiymiş..

Hep sarıp-sarmalaması, hiç hesap sormadan, hep dost hep yâr olmasıymış..

Zormuş Anam..

Meğer ölümüne bir kara sevdaymış analık..

Olduk, gördük, bildik bak..

-----------

Gözlemleyin kadınları; Değişirler hep “Anne” olunca..

Bir metamorfoz belki analık; Tırtılken kelebek olmak

Artık  gözleri, elleri-ayakları, akıl ve yüreği tüm âzâları ve dahî hayalleri, tüm vakitleri ve hayata dâir hesapları O’na ait değildir..Karşılıksız-hesapsız  ve de gönüllü olarak bağışlar yavrusuna tüm varlığını Anne..

Ve dikkat edin, her kadın bir başka güzelleşir “Anne” olunca..

Ezelden biçilen bir kostüm gibi, “Analık” yakışır her kadına..

O, artık “Anne gibi” güler, “Anne gibi” bakar, “Anne gibi”kokar..

Ve hayatta hiç kimse ne “Anne gibi” kokar ne “Anne gibi” bakar ne de onun gibi yanar..

Ve böylelikle tüm anneler, Yaratan’dan kokular, esintiler taşırlar dünyamıza..

Her Anne Yaratıcı’ya âyinedir..

En çok Hâlıq ve Vedud ismi yansır onlarda..

Ve hayat boyu, binbir esmâyı seyrederiz o kocaman yüreklerde..

İşte bu yüzden, kaç yaşında olursak olalım, bizler için hep,

Hiç eskimeyen bir ihtiram, çoşkun bir muhabbet, hep meylettiren bir çekim alanıdırlar..

İşte bu tutkunluk, hesapsız adanışlarının karşılığıdır onlara, Yaradan’dan..

Ve bir gün bizden gittiklerinde..İçimizin bir yanı, ömür boyu hep titreşir onlar için..

Hiç sönmeyen bir yangın, zaman zaman yakar alevlenir, asla dolmaz boşlukları..

Alıp gitmişlerdir çünkü canlarımızın bir parçasını..

Öyledir, her Anne giderken, yüreğini emanet bırakır yavrusuna ve bir parça yavrusundan alır da öyle gider çünkü..

Ve bu yürek aktarımı, annenin sesi, nefesi, gözleri, sözleri ve o kocaman yüreği, ezelî bir miras gibi devredilir nesilden nesile..

İşte dünyayı îmar eden, ayakta tutan bu Ana Yürekleridir!

Nasıl emânetse yavrular annelerine bir vakit,

Öylece emânettir her anne de yavrusuna..

“Of!” bile demeden, sakın ha incitmeden,

Sahip çıksın herkes emânetlerine aman!

Yavrularına iki dünya bağışlayan ANAlara

ve cennetlerini  kazanan canlara müjdeler olsun..

muhabbetle efendim..

Ayşe Reşad

Ak saçlı, ak yürekli Anacığım'a dua olsun bu yazı..

Ruhuna Fatiha

8/5/2008 - Sevgili’den Gelen Her şey Tatlıdır

Bir gün Lokman’ın Efendisine hediye olarak bir karpuz getirdiler. Hizmetçiye “ git, oğlum Lokman’ı çağır” dedi Lokman gelince Efendisi, karpuzu kesip ona bir dilim verdi.

Lokman o dilimi bal gibi, şeker gibi yedi. Hem de öyle lezzetle yedi ki Lokman’ın efendisi, ikinci dilimi de kesip sundu. Böyle, böyle karpuzu tekmil yedi; Yalnız bir dilim kaldı.

Efendisi “ Bunu da ben yiyeyim; bir bakayım, nasıl şey, herhalde tatlı bir karpuz” dedi .

Çünkü Lokman, öyle lezzetle, öyle zevkle, öyle iştahlı yiyordu ki görenlerin de iştahı geliyordu.

 Efendisi o dilimi yer yemez karpuzun acılığından ağzını bir ateştir sardı, dili uçukladı, boğazı yandı. Bir eyyam acılığından adeta kendisini kaybetti.

Sonra Efendisi:

-A benim Cânım, böyle bir zehri nasıl oldu da tatlı tatlı yedin,

Böyle bir kahrı nasıl oldu da lütuf saydın?

Bu ne sabır? Neden böyle sabrettin?

Sanki canına kastın var? Niye bir şey söylemedin, niye biraz sabret şimdi yiyemem demedin?” dedi.

Lokman dedi ki:

“ Senin nimetler bağışlayan elinden o kadar rızıklandım ki utancımdan adeta iki kat olmuşumdur.

Ey marifet sahibi! Elinle sunduğun bir şeye “bu acıdır” demeğe utandım.

Çünkü vücudumun bütün cüzleri senin nimetlerinden meydana geldi.

Ben senin dânene, tuzağına gark olmuştum;

Bu kadarcık bir acıya dayanamaz, feryad edersem vücudumun bütün cüzleri hak ile yeksan olsun!

Şekerler bağışlayan elinin lezzeti bu karpuzdaki acılığı hiç bırakır mı?

Sevgiden bakırlar altın kesilir.

Sevgiden tortulu, bulanık sular arı duru bir hale gelir, sevgiden dertler şifa bulur.

Sevgiden ölü dirilir, sevgiden padişahlar kul olur.

Mesnevi’den

Geniş İçerik İçin;

http://www.webamca.com/Mesnevi.asp?MesneviID=37&Page=devam